Rotary w Polsce

Pierwszy Klub Rotary w Polsce powstał w 1931 roku i działał do wojny. Prezydentem Klubu został Piotr Drzewiecki, Prezydent Warszawy w latach 1917-1921.  Przed wybuchem II wojny światowej było w Polsce 11 klubów zrzeszających 225 rotarian – znanych i szanowanych obywateli II Rzeczypospolitej.

W 1940 roku Zarząd Rotary International cofnął karty członkowskie Klubom w krajach okupowanych, w których działalność organizacji społecznych była zakazana.

Próba reaktywacji Klubów po wojnie napotkała na opór władzy komunistycznej. Rozpowszechniano pogląd, że organizacja rotariańska ma charakter paramasoński i bez wdawania się w szczegóły „zagrożenia” dla status quo komunistycznego państwa, uniemożliwiono jej reaktywację.

Po prawie 50 latach i zmianie systemu polityczno-gospodarczego w Polsce zaczęły powstawać nowe Kluby Rotary.  Był to rok 1989, w którym Rada Legislacyjna Rotary International usunęła ze statutu zwrot „only for men”, umożliwiając kobietom włączenie się w działalność charytatywną organizacji.

25 czerwca 1989 roku po uroczystej ceremonii czarteru na Zamku Królewskim powstał warszawski Klub Rotariański, który podlegał dystryktowi pokrywającemu południowo-zachodni kraniec Szwecji.

W 1997 roku powstał Polski Dystrykt 2230. W jego skład weszło 39 ówcześnie istniejących klubów. W 1999 roku Dystrykt 2230 przekształcił się w międzynarodowy dystrykt Special Extention Area, zrzeszający 65 klubów z Polski, 35 z Ukrainy i 3 z Białorusi.


Paul Harris

founder-at-37

Inicjatorem powstania pierwszego klubu Rotary był Paul Harris, który w swojej książce wspomina, że idea utworzenia klubu zrodziła się podczas wieczornej przechadzki na przedmieściach Chicago. U źródeł pomysłu leżało wspomnienie Paula Harrisa z jego rodzinnej wioski w Nowej Anglii, gdzie wszyscy bez względu na status społeczny i wykształcenie jednoczyli się wokół wspólnych celów i zadań. Postanowił przenieść ten pomysł na grunt chicagowski i stworzyć grupę przyjaciół złożoną z ludzi wielu różnych zawodów, bez oglądania się na ich poglądy polityczne, religię, tolerujących wzajemnie swoje poglądy.

Od pomysłu do jego realizacji minęło kilka lat. W lutym 1905 roku zaprosił trzech młodych biznesmenów do siebie i przedstawił im plan wzajemnej współpracy i nieformalnej przyjaźni. Było to właśnie to, co doskonale znał ze swoich wspomnień. Pierwszym prezesem jeszcze nieformalnego stowarzyszenia został Silvester Schiele. Pozostali dwaj z wcześniej wymienionej trójki Gustavus Loehr i Hiram Shorey nie zostali członkami i wkrótce opuścili szeregi stowarzyszenia. Jednak na ich miejsce przybyli Harry Ruggles, Charley Newton i inni, którzy to szczerze byli zainteresowani rozwojem projektu. Bankier, piekarz, proboszcz, hydraulik, prawnik i pracz odkryli podobieństwo swoich ambicji, problemów, sukcesów i porażek, uczyli się jak wielka siła tkwi we wspólnocie. Znajdowali radość w byciu dla siebie nawzajem użytecznymi.

Na trzecim spotkaniu Paul Harris przedstawił kilka sugestii dotyczących nazwy klubu, między innymi Rotary i ta nazwa została wybrana, jako że spotkania odbywały się rotacyjnie w miejscach pracy członków klubu. Później miejscem spotkań były hotele, restauracje – takie były początki.

W trzecim roku Paul Harris został wybrany prezesem i mógł realizować swoje ambicje, po pierwsze – rozwój i wzrost klubu chicagowskiego, po drugie – rozwój ruchu w innych miastach, po trzecie – zintensyfikowanie służby społeczeństwu.

W roku 1908 powstał drugi klub w San Francisco, ale jakby nie było na tym dosyć mieszkańcy San Francisco zorganizowali trzeci klub Rotary w Oakland, czwarty klub Rotary powstał w Seattle, a piąty w Los Angeles. Sukcesy w tworzeniu nowych klubów w USA zainspirowały członków do przeniesienia projektu Rotary poza granice Stanów – do Kanady, i tak powstał klub Rotary w kanadyjskim mieście Winnipeg. Następne kroki w tworzeniu nowych klubów zostały postawione w Wielkiej Brytanii, a Londyn stał się pierwszym miastem gdzie powstał klub. I tak to ruch rotariański zaczął wzrastać na innych kontynentach.